martes, 3 de mayo de 2011

Waar het hart vol van is loopt de mond van over.

Als mijn ogen in een verdwaalde blik de jouwe kruisen, en diep naar binnen staren,
voel ik de stroom van pijn een bloedend hart, de bodem van mijn ziel aanraken,
de droefenis die door mijn lichaam gaat ,steeds meer naar beneden,
als een water val die niet stoppen wil, een hart waar alles veilig opgeborgen was,
vol genegenheid ,respect vooral liefde ,zo puur als Jezus wilde ,
geen mes geen ,kogel zou dit zo verwonden, een hart wat overliep, van liefde ,
loopt langzaam leeg in zee vol zuigende kolken, en weet niet waar heen,
woorden en gedachten hebben hun werk gedaan, mijn hand wil het bloeden stoppen,
de zuigende kolken verslaan, nee...geen slechte gedachten, alleen waar haal ik de kracht vandaan
om de stroom te stoppen die een water val deed ontstaan, naar een rivier vol liefde,
en respect
ik kan alleen de pijn verzachten, luisteren naar de stroom van woorden en gedachten,
die dit hebben doen ontstaan,
met een vinger op het hart de stroom verleggen een andere richting te gaan,
naar een rivier vol liefde en respect
om een bloedend hart te laten stoppen .

Elizabeth Hendrika Vendelbos

Una daga atraviesa el alma

Creo que vuelvo a abrir las páginas de un viejo amigo,
quien sin protestas me escucha y entiende mis desasosiegos.
Me oye llorar, y me acompaña en los recuerdos,
en los días de sueños junto a quien un día
desee amar con las entrañas mismas.
Recorrer caminos de manos dadas.
Sin darme cuenta que la vida es un gran papiro,
lleno de epitafios de amores moribundos,
que la tierra es árida porque no llueve.
Porque el respirar se hace imposible.
Vuelvo a tomar las hojas blancas de un amigo
para decirle en silencio que tengo el corazón roto,
aunque la sonrisa se esboce no sale de mis entrañas.
Vuelvo a vivir el duelo de un amor que no tiene esperanza de vivir.
Pues la oscuridad de un pasado es como la yerba dañina que ahoga las flores silvestres. Y no deja que los colores del prado se abran al cielo en el amanecer.
Quisiera tornar al tiempo que corría por la mar junto a las gaviotas,
sentarme frente al mar, y verle.
Hoy a pesar de que mil afectos me ayudan a no caer,
siento que no es mi espacio,
me siento como un cachorro levantado,
y que vive porque alguien le recogió para no dejarle morir.
Debo entender que no siempre se conquista un espacio,
al menos yo no logre conquistarle, el pasado me gano.
Y me siento la guerrera vencida ante una guerra que desee ganar.
Miro los recuerdos que guardo,
y las lagrimas recorren mi rostro,
hoy no quiero ver el sol,
designo dormitar en brazos del olvido,
pues recordar cada instante es una daga que me atraviesa el alma,
y no se como caminar.
No se como resurgir, una vez más me sepultaron.
El Amor es el sentimiento más dual que jamás alguien pueda entender,
nos abraza en el fuego sin quemar,
nos traspasa el alma rasgándonos el corazón.
Sólo me resta esperar, sanar heridas
cerrar una historia que jamás se permitió crecer.
Hoy sólo puedo aún murmurarte en el viento, que te amo.
Preguntarte en el silencio de las letras
porque cuidaste con ahínco tú pasado,
matando el presente transparente que día a día construí para abrazarte.
Realmente nadie nos otorga el poder de distinguir
El escenario de los delirios de la realidad que surge como azucenas.

viernes, 29 de abril de 2011

Cuando ya no este.....

Creo que hay instantes dónde debemos aceptar que es tiempo de tomar nuestro equipaje y dejar que quien amamos, logre alcanzar la felicidad que junto a nosotros no logra. He tratado de comprender, de colocarme en su piel. Jamás he logrado responderme: ….porque…..? Buscar una estrella en el firmamento es como tratar de encontrar esa aguja en el pajar. Amar involucra una tarea a dos, un solo corazón no es capaz de construir la fortaleza para proteger el sentimiento. Siempre existirá un lado vulnerable, permeable a cualquier resquebrajamiento. Es duro conciliar la razón y el corazón, cuando en el recuerdo vive presente con las secuelas de un pasado lleno de sinsabores. Es fácil mirar la vida color de arco iris, cuando tenemos dulces recuerdos que nos fortalecen cada amanecer. Unir los sentimientos de dos personas tan antagónicas es algo que transciende cualquier fortaleza posible. Creí que podría alimentar este jardín que juntos comenzamos a sembrar. Pero me di cuenta de que a un lado el sol no alcanzaba alimentar las flores, y sus arbustos no eran tan frondosos. Las dudas, la inseguridad, la incerteza aniquilo la primavera, los sueños.

La vida se nos muda en un instante, y el alma se turba cuando se nos aniquilan los sueños. Lo que más me cuesta aceptar, es que la maldad logra ganar terreno en el ser humano, que las derrotas, las heridas más que huellas, dejan terribles cicatrices.



Y que por ello muchas veces nos negamos a que el sol roce nuestra piel, que los sueños vuelen, que la ilusión renazca y sin darnos cuenta alejamos de nuestras vidas quien se acerco para simplemente amarnos. Duele llevar los grilletes de una condena, a la cual no tuvimos ni siquiera el derecho de defensa. Sé que jamás podré demostrar cualquier verdad, pues los celos y fantasmas abrieron la zanja penetrando el lado más frágil de nuestro amor, y la condena precedió cualquier posible dialogo. Se que algún día tus ojos leerán estas letras, y más allá de cualquier deseo, sólo quiero decirte Paulo.



Que jamás te traicione, que me entregue a ti con la transparencia del aire, con la verdad por delante, con los sueños repletos de esperanzas en construir a dos un castillo de sueños. Te acepte tal cual eras, abrazando al ser que más amas sin hacer diferencia la hice de igual manera mi hija. Cuando leas esto no estaré, pero sé que el tiempo te ha de demostrar, que tu mayor rival y enemigo fuiste tú mismo, mi único amante era el hombre que me espero tras las puertas de vidrio en Schiphol, lleno de Amor, y al que yo desde el otro lado trataba de avistar. Mi amante, era el hombre que llevaba una rosa en su mano, para darme la bienvenida a mi llegada. Entre ambos, surgió un Hombre lleno de temores por su pasado, que abrió las puertas de la memoria para poner delante de mi verdad, sus derrotas, su realidad. No me arrepiento de nada de lo que he hecho, aunque si hubiese podido vislumbrar el futuro otra hubiese sido mi opción.



Creo que no es digno tocar y llenar de ilusión un corazón para luego destruirlo, una vez más permití que me destruyeran el mío.


domingo, 27 de marzo de 2011

Talvez algun día descubras que jamás menti.

Un día despertamos con el mundo patas al cielo, es como si una catástrofe gigantesca hubiese invadido nuestros pilares, derruyendo todo lo que construimos durante años.

Asumimos las pérdidas, lloramos el sentimiento, sobrellevamos el duelo, respiramos de nuevo, aprendemos a bordear caminos, fieles a los principios que un día nos inculcaron.

Delante de nosotros una luz al final de un camino, una mirada que nos invita a acreditar que nuestro corazón aún puede palpitar, un horizonte que nos hace avalar que aún podemos construir un mañana.

Creo que al igual que otrora nos dejamos encantar por la magia del sentimiento. Tomamos la decisión y emprendemos el camino, ese camino que pretendemos sea en entrega total, olvidando que con el paso de los años nuestras vivencias marcan huellas muy difíciles de borrar.

Hace poco oi un experto que decía somos 30 % herencia y 70 % aprendizaje, ahora lo entiendo.

No me arrepiento de hacerlo dejado todo para ir tras el Amor que sentí como arco iris se abriéndose delante de mis ojos, deje mi empresa, mis hijos, mis nietos, mi comodidad para ir al encuentro de un Amor, que creí vibrar al igual que el mío, al menos así yo deseaba, al menos así lo creí.

No me di cuenta que una alma marcada por duros instantes jamás podrá borrar los miedos, temores y fantasmas. Creo que él logro desvincularse de quien un día le lastimo, al menos juridicamente, pero siguió atado a su yugo.

Es como ese animal maltratado, por más cariño que le de su nuevo amo, basta apenas un segundo para que algo pueda desencadenar en un instante todo un revivir de dolor.

El estar comenzó a ser distinto, la distancia marco presencia, el silencio levanto los muros, el caminar separados construyo historias. Las dudas los miedos revivieron y como Tsunami inclemente entro en la costa y destruyo todo a su paso, los sueños, las certezas sí es que algún día ellas fueron sólidas.

Lo que si puedo decir es que me entregue plenamente, cuando el brillo del Amor invade la mirada, no hay lugar en los ojos sino para quien amamos.

Podemos reconstruir una ciudad luego de su debacle, lo que jamás podremos nunca es devolver la fertilidad del campo que el salitre carcomió, y lo que un día fue jardín se convirtió en suelo árido.

Hoy aún digiero las palabras, trato de entender sus dudas, y vivo el silencio, el distanciamiento sin derecho a replica, pues su corazón se cubrió de su negro pasado. Y nada que pueda decir será verdad, para quien vivió en primera persona un mundo de falsedad.

sábado, 12 de marzo de 2011

Por quienes.....

......hoy precisan de saber que no están solos.
Que muchos abrazamos vuestro dolor
con la esperanza de que sea menos duro vuestro caminar
entre muerte, destrucción.
Una Luz que nos hermana, un dolor que nos acerca
un murmullo universal.
Por ustedes enciendo una flama y elevo una oración.


Recados

viernes, 4 de febrero de 2011

Sinto tua ausência



Sinto a tua ausência, e te procuro nos meus sonhos
vento leve que me envolve como tuas mãos nas noites de paixão
sempre presente em cada instante,
fazendo me estremecer, voar a ti com prontidão
tempo ausente que me faz pensar
que mais que uma bela flor em meu jardim
es quem dela cuida com imenso amor
sonhos que me aproximam no extasies de teus braços
letras que murmuram num interregno passageiro
anelando trespassar essas portas que se abrem
ao nosso abraço.

sábado, 1 de enero de 2011

lunes, 20 de diciembre de 2010

sábado, 15 de mayo de 2010

http://www.bubok.com/libros/174032/El-Roce-del-Amor


Nada más satisfactorio que ver un sueño hecho realidad.
Y me siento complacida de poder ver El Roce del Amor
editado en Formato de Libro y e-book.
Para aquellos que me han acompañado, en el sembrar de este sueño
tienen la oportunidad de obtener el mismo en cualquier de las dos versiones.
les dejo el link, dónde adquirir la obra.

http://www.bubok.com/libros/174032/El-Roce-del-Amor

viernes, 16 de abril de 2010

Aroma de Yatra

sexo_tantrico_1 Pictures, Images and Photos
Sinto teu estar como lava candente
Espargida sobre minha pele,
como orvalho destilado entre cada fissura
Desejo que absorve cada fragmento de ti
Anseio que floresce como prado em primavera
Seiva ardente que se confronta com teu magma
Nesse estremecer que nos acalora, que acende o profano
Desejo afrodisíaco que da cheiro de doce encarniçamento
Carícias inflamadas por beijos húmidos
Ritual mágico de luz ténue, aroma de Yatra
Amor pleno, essência tantra.

miércoles, 7 de abril de 2010

Minha eterna fantasia!



Cerro as palpebras num fim de tarde calma onde a exoberància é mescla de volcão em
Permanente palpitar e canto de aves num limitrufe recordar.
Amor que me sustem embalado no crepusculo doce do teu olhar de esfinge purificadora,
Alimento sedutor da minha alma!.
Assim me emerges e trascendes das profundezas do inconsciente desejo…Luz de génio
proveniente da madrugada na matriz do meu pensamento.
Sublime recriação que se ergue no Horizonte da minha antevisão,dando-me a praia extrema
Que quebra e apaga todo o meu passado assombro!.
Cerro as palpebras num fim de tarde calma,roçando o magma que brota da paixão
Procedente das entranhas do teu destelo.
Deste jeito me deleito em extensos e salientes vales,que toco no trepido da emoção…
Calor que me trazes o arrepio à flor da pele,deixando-me rendido num êxtase expresso
Em energia reveladora do divíno e secreto que há em tua natureza eterna e desfrutar de
Erupções no erótico desta nossa fantasia!.

Autor: José Paulo da Costa Ribeiro ®

viernes, 2 de abril de 2010

Una huella en el tiempo



Una huella resaltada en un Universo de 1600 obras, 800 escritores,
creo que es algo que nos hace sentir Orgullosos
por ese murmullo del Alma y del corazón, plasmado en las letras.
Honda emoción que comparto con Ustedes.

jueves, 1 de abril de 2010

Turgente forma...me seduce.


Mas allá de lo tangible del tiempo, en el estremecer de mi alma
acrisolar de afectos que brotan en manantiales desde mi corazón
desciende en mi piel las estrellas del firmamento,
para alimentar la luz de mi existencia.
Turgente forma que inquiere a lo más profundo de mi cuerpo
tu esencia y la mía como venas de río inundan campo floridos de primavera
ritual inflamado que solo nos pertenece en instante mágico
seducirte es mi destilar de mayor placer, copando todos tus sentidos
con ese lenguaje que solo tu cuerpo alcanza comprender
es llenar la copa de cristal de tu boca con el néctar burbujeante
que silencia luego de gemidos el pleno éxtasis merecido

martes, 23 de marzo de 2010

Delante de ti....Yo simple


Delante de ti, pose mis sueños uno a uno
Delante de ti ningún ropaje escondió fragmento
Cuerpo y alma desnudados ante tu mirada
En ese descifrarme de tanto mirar no miraste
Que ante ti , pose mi vida mis esperanzas
Delante de ti, ningún tul cubrió mi esencia
Y aunque te cueste creerlo, no sentí vergüenza
De mostrar mis debilidades, mis carencias, mi ser mujer
Tus palabras juegan en dos tiempos, dos espacios
Mi alma y mi cuerpo apenas muestran mi presente
Y en los sueños que deposite en tus manos
Esta el mañana que deseo a tu lado en cada amanecer
Delante de ti, pose el palpitar de mujer amante
La inocencia de niña que aun cree en el mundo rosa
Cuerpo y alma desnudos ante tu mirada
Anhelando el roce de tus manos en frenesí
No vivas del recuerdo, esboza el mañana
Acredita en ti con la misma vehemencia que yo
Despierto cada mañana procurando tu mirada.

jueves, 18 de marzo de 2010

...Como aguentar este coração?...

Como aguentar este coração...
Segurar este sentimento que ambos vivemos
desde o primeiro dia?...
Envoltos no latejo deste amor.
Pulsar que só procura teu ombro,
mas que a ironia do meu degredo,
teima em hundir o teu
que batendo de igual forma no seu pulsar,
apenas reclama pela paz que eu lhe roubo
ao não deixar espaço,

Como aguentar este coração,
sempre a ser questionado por minha mente perversa,
momentos onde olvido tua essência,
honestidade e ternura que é constante e permanente...
Jardim que criamos só nosso,
mas que teimo em tragar com atitudes abruptas
e desproporcionadas, arrasando a flor que ao nascer,
me sorri todas as manhãs
e enche os dias de luz e esperança!
deixando meu corpo mergulhado num desmesurado desespero,
catapultando-me à cruel magoa
de dar ao teu o tíbio despertar de uma alba de triste decepção...

Autor: José paulo da Costa Ribeiro ®

lunes, 15 de marzo de 2010

Sonho que penetra....


Fecha os olhos e pensa nas minhas mãos percorrendo tuas redondezas
como penas roçando o distante horizonte do teu corpo
sente...as carícias, são nuvens que se espalham de excitação ao teu redor.
Olhares que são janelas de cristal perante a visão que se nos abre
Aroma a jasmim...minha flor de lotos...meu botão de rosa!
Corpos que se fundem na delicadeza de um jardim imaginário
Sente minhas mão como o alimento do teu primordial desejo,
fome que se sacia no pranto e no leito num turbilhão de emoções.
Em sensações vindas das entranhas da terra, chegando aos confins do Universo
Corpos enlaçados na luxúria da copula a dois num brinde eterno de luar
Brinde na longa noite ,que amante nos situa neste centro imenso que é só nosso!,
Deixando a alba tomar conta do nosso acordar do sonho que nos penetra!.

Autor: José Paulo da Costa Ribeiro ®

domingo, 14 de marzo de 2010

Usufruto



Sinto-me ocidental em jardim nipónico,
nas cores da Lua, todo eu a imaginar...
Percorro com as mãos devagar já afónico,
como arrepio de vento no teu âmago a brotar.

Encho-te de mimos, sou o teu jardineiro fiel,
rendo-me em teus braços libidos de flor
estendo-me na ânsia, ofereço-te o capitel,
molhado em ti, sentindo teu calor.

Usufruto e alento, de vez primordial desejo...
Caio, morro, me levanto nesse teu ar de moça!,
retorno das cinzas em torno do teu beijo,
e no alvoroço da carne toda a alma dança.

Perfilando em teus quadris apalpo-te as formas,
vivo o esplendor deste deleite que profana...
Fecundando o botão sem normas,
Madrugada de seiva que teu interior emana!.

Exótico ritual que só tu sabes-me dar,
perco-me no paradisíaco de tua pele,
ando mareado de encanto ao te lavrar...
Terra húmida onde penetro e tu penetras nele.

Autor: José Paulo da Costa Ribeiro ®

Inerte meditar



Por onde quer que ande em noites infindáveis de perseverança
e quase inerte meditar, defino caminhos e espaço no escutar atento,
provenientes dos teus passos cruzando a indulgente distância.
Surges como raio penetrante, derrubando minhas amarras num sussurro,
fazes de mim bastião e mar imenso...barco no cais embalado em silêncio,
num continuo suspirar das ondas e intuição de ambos estarmos juntos!.
Assim roço a muralha a que me acosto hesitante, entre sede ancestral e suposições e na indecisão...passo enquanto o lírio e a verdade não alcanço.
Na verdade, só tu deste-me a paz e o prazer de um porto, que aberto ao mar, me acolheu do final suposto degredo!.
Pobre poeta em desmedida decomposição sulcando as vagas em constante rebelião perdida de um oceano de desamores... ...jamais flores mortas na erosão, recordações naufragadas, lugar desabitado!.
Sei que em ti encontrei o meu porto de abrigo, luz e paixão,
num desenrolar dos sentidos, que só a Lua sabe acalentar
em noites infindáveis de perseverança e quase inerte meditar!.

Autor: José Paulo da Costa Ribeiro ®

sábado, 13 de marzo de 2010

Noite na que es presença


Muito perto de ti sentindo a aura que te envolve
Tenho o desejo apressado de morder lentamente teu pescoço
Percorrendo com meus dedos calmamente tua espinha
E ver teu peito agitado do desejo que desatinante se despe
Para sentir de perto o roce dos meus seios que delicadamente
Com teus lábios impregnas de magico prazer
Minha boca confundindo a tua num beijo húmido
Penetrando um templo de perfumes que brota
como brisa envolvente perto do mar
Para além da pele, é sentir-me rodeada das tuas querenças
que me faz manter a insónia nesta noite
Donde o sentir brota mais além do imaginável
Para transmutar no espaço e abraçar-me entre teus braços
Dos miradas unidas en un sólo espacio..
en un mismo deseo y un mismo sueño.
María Lasalete Marques ®
José Paulo da Costa Ribeiro ®

Una vida.....



Una vida sin caminos programados, sólo un camino que se
desea vivir desde la esencia misma de la vida.
Un vivir sumergida en la magía de todo aquello que verdaderamente importa.

María Lasalete Marques ®